Over Lanke


 

Je intens verbonden voelen met een ander

Vanaf het prille begin van mijn leven voelde ik me intens verbonden door de navelstreng die ik deelde met mijn eeneiige tweelingzus. Hoe het voelt om woordeloos contact te hebben met elkaar, omdat je elkaar aanvoelt. We hoefden niet te leren praten voor we naar de kleuterschool gingen, dus rond ons 4-5e levensjaar, omdat we elkaars behoeften konden herkennen en invullen nog voor de ander ze zelf herkent.

 

Afhankelijk, twijfelend en kwetsbaar

Opgroeiend liep ik er tegenaan dat ik in gezelschap afhankelijk, twijfelend en kwetsbaar was. Mijn mond niet open durfde te doen. Mijn zus deed dat voor me. Ik wist ook vaak pas later wat mijn eigen mening was. Langzaamaan leerde ik deze rol zelf in te nemen. Op te komen voor mezelf en mijn mening te formuleren.

 

Ademruimte creëren

Vanaf mijn geboorte zocht ik letterlijk naar eigen ademruimte, geboren met astma en allergie (CARA). Ik merkte dat structuur en regels stellen me hielp, zoals een agenda bijhouden met strakke tijden, zelfs over wanneer ik ‘vrij’ was. De tijd die ik besteedde aan school, sociaal of een vriendje stond allemaal gepland. Mijn uitlaatklep was een eigen groentetuin en wandelen met honden. Ik werd steeds beter in structuren en schema’s, wat uitmondde in een voorliefde voor exacte vakken en een academische opleiding in Wageningen als ingenieur ecologie. 

 

Alsmaar doorgaan

Later, in mijn baan als ecoloog bij een waterschap, leerde ik dat mijn bedachte structuren zo mijn leven beheersten dat ik mezelf vergat. Ik had een verstuikte voet en dit hield 8 maanden aan, ze noemen dat ook wel dystrofie, omdat in mijn agenda nu eenmaal stond dat ik naar mijn werk moest. Ik was dat gewend op de fiets te doen dus bleef leerde onverstoorbaar met één voet te fietsen. Totdat de verstuiking niet verdween en mijn verdere gezondheid daaronder ging lijden, waardoor ik wel hulp moest zoeken. 

 

Emotionele rollercoaster

Toen ik kinderen kreeg moest ik opeens sterk staan voor één, later twee dochters. Een kind deed naar mijn gevoel een enorm beroep op me, ik moest er zijn. Ik was weer onzeker, of ik het wel goed deed, of ik het wel kon. Ik had postnatale depressies na beide geboortes; was dit een gevolg van mijn onzekerheid of juist de oorzaak waardoor ik onzeker werd? Het kip of het ei? Wel ontwikkelde … plezier eten, al vrij dogmatisch …

  

Chronische ontstekingen 

Jaren later ontwikkelde ik allerlei ontstekingen. Gebitsontstekingen die steeds weer een half jaar duurden wat vermoeidheid met zich meebracht. Blaasontstekingen die een paar jaar om de paar weken de kop opstaken en langzaamaan minder heftig werden. De ontstekingen bleven opvlammen ondanks kuren antibiotica, kruiden en gezondere voeding totdat ik meer rust nam, meer vrije ruimte in de agenda, meer ademruimte, minder hoeven voldoen aan verwachtingen of een ideaalbeeld van mezelf. Elke klacht of ziekte die ik had, naast een gewone verkoudheid, duurde langer dan normaal in onze samenleving, maanden tot jaren. Ik voelde me er niet bij horen, er buitenstaan, kon niet meedoen, was sociaal niet vaardig.

 

Eind goed, al goed…

Steeds meer leerde ik de ruimte te nemen. Voor mezelf, voor dagdromen, voor het creëren van een omgeving waarin ik floreer. Ik ben nu 13 jaar natuurgeneeskundige en heb een Centrum voor Natuurgeneeskunde in een eigen hectare bos, met een groentetuin, 3 honden, zeeën van ruimte en natuur waarin we wonen en werken. En elke dag weer leuke dingen doen.


Gezonder worden is en blijft een persoonlijke ontdekkingstocht.

Liefs van Lanke